السيد محمد علي الأبطحي
135
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي )
نماز نماز بهترين عمل ديني ، ومحبوبترين آنها نزد خداوند است ، آخرين سفارشهاى أنبيا در دنيا ، واولين عملي است كه در قيامت مورد سؤال خواهد بود . نماز ستون دين است كه اگر قبول درگاه خداوند عالم شود عبادتهاى ديگر هم قبول مىگردد ، واگر پذيرفته نشود اعمال ديگر هم پذيرفته نخواهد شد . در أحاديث آمده : نمازهاى پنجگانه انسان را از گناهان پاك مىكند همان طور كه اگر شبانه روزى پنج بار در نهر آبى شستشو كند ، چرك وآلودگى در بدنش نمىماند . در آيات قرآن ، عظمت نماز واهتمام به آن ، وترك سهل انگارى نسبت به آن ، ورعايت حدود وأوقات نماز بيان گرديده است ، ودر أحاديث تأكيد شده كه انسان نماز را در أول وقت بخواند ، وكسى كه نماز را پست وسبك شمارد مانند كسى است كه نماز نمىخواند . پيغمبر أكرم ( صلى الله عليه وآله ) فرمودند : كسى كه به نماز اهميت ندهد وآن را سبك شمارد سزاوار عذاب آخرت است . روزى پيامبر در مسجد تشريف داشتند مردى وارد ومشغول نماز شد ، وركوع وسجودش را كامل بجا نياورد ، حضرت فرمودند : اگر اين مرد در حالي كه نمازش اين طور است از دنيا برود به دين من از دنيا نرفته است . پس مسلمان بايد مواظب باشد كه به عجله وشتابزدگى نماز نخواند ، ودر حال نماز به ياد خدا وبا خضوع وخشوع ووقار باشد ، ومتوجه باشد كه با چه كسى سخن مىگويد ، وخود را در مقابل عظمت وبزرگى خداوند ، بسيار پست وناچيز ببيند ونيز نمازگزار بايد توبه واستغفار نمايد وگناهانى را كه مانع قبول شدن نماز است مانند : حسد ، كبر ، غيبت ، خوردن حرام ، آشاميدن مسكرات ، وندادن خمس وزكات ، بلكه هر معصيتي را ترك كند . همچنين سزاوار است كارهائى كه ثواب نماز را كم مىكند بجا نياورد ، مثلا در حال خواب آلودگى ونگه داشتن بول به نماز نايستد ، ودر موقع نماز به آسمان نگاه نكند ، وكارهائى كه